Szpital Miejski

Szpital Miejski

W 1910r. Siostry Szarytki założyły w Gdyni swój Dom Zakonny. Przybyły na zaproszenie Elżbiety Skwiercz, która podarowała im dom i 15 ha w centrum wsi. Stary dom Skwierczów był pierwszym klasztorem, w którym – na piętrze – siostry urządziły kaplicę. Już w 1912r. lekarz Ubezpieczalni Społecznej z Wejherowa przyjeżdżał dwa razy w tygodniu i przyjmował pacjentów w domu Sióstr.

      Na początku lat dwudziestych, wobec napływu do Gdyni „letników”, Siostry postanowiły wybudować dom wypoczynkowy dla członkiń Zakonu z oraz osób z nim nie związanych. W roku 1922 uruchomiły stałe ambulatorium w domu Skwierczów, a po sprzedaży części ziemi pod budowę portu rozpoczęły budowę nowego domu. Wykończono go przed sezonem letnim 1925r. i otwarto dla pierwszych gości. Następnego roku Siostry sprzedały kolejną część ziemi i postanowiły zbudować kolejny, większy dom. W związku z gwałtownym rozwojem młodego miasta rozważały możliwość przeznaczenia części budynku na szpital. W1928r. w sezonie letnim ukończony budynek został udostępniony „letnikom”.

      Z inicjatywy Siostry Franciszki Berek i dr. Bronisława Skowrońskiego uruchomiono w nim „stację przejściową”. Ambulatorium to funkcjonowało w trzech pokojach, z których jeden był salą zabiegową, pozostałe dysponowały kilkoma łóżkami szpitalnymi. Opiekę medyczną sprawował dr. Skowroński, personel medyczny stanowiły Siostry. Ambulatorium przyjmowało przede wszystkim ofiary wypadków, kierując – po udzieleniu pierwszej pomocy – ciężkie przypadki do szpitala w Wejherowie.

     W tymże roku, w wyniku umowy zawartej pomiędzy Kasą Chorych w Wejherowie i Urzędem Morskim w Gdyni przekazano Kasie na terenie portu plac pod budowę ambulatorium portowego, przeznaczonego w pierwszym rzędzie dla ofiar wypadków w porcie. Budowę ukończono rok później, a w 1930r. wyposażone w salę operacyjną ambulatorium rozpoczęło działalność. Wkrótce do jego dyspozycji oddana została sprowadzona z Inowrocławia karetka pogotowia. Z czasem ambulatorium przekształciło się w pełnowartościowy zakład medyczny, przejmując funkcję pogotowia ratunkowego dla całego miasta. Pogotowie to funkcjonowało aż do wybuchu II Wojny Światowej, rozwijając się w wielospecjalistyczną przychodnię zdrowia.

      Tymczasem masowy napływ ludności z całej Polski do szybko rozwijającego się miasta przyśpieszył decyzję Sióstr o uruchomieniu szpitala. W porozumieniu z władzami miasta i ze wsparciem finansowym z jego strony oddały do   dyspozycji chorych początkowo 20 łóżek szpitalnych.

      Szpital Św. Wincentego rozrastał się bezustannie. Rok 1929 rozpoczął dysponując 25 łóżkami, na koniec roku było ich 40. Szpital otworzył oddział wewnętrzny, okulistyczny i pediatrię, choć w istocie zmuszony był prowadzić prawie pełny przekrój usług medycznych. W lipcu 1929r. uruchomiono Miejski Szpital Zakaźny, co zwolniło Siostry Szarytki z obowiązku przyjmowania przypadków zachorowań infekcyjnych.

       W trakcie dalszej działalności, w roku 1930 urządzono i uruchomiono salę operacyjną, zamontowano aparat Rentgena. Do roku 1932 wyposażono i uruchomiono oddział ginekologiczno – położniczy. Przeniesiono go w 1934r. do specjalnie w tym celu wybudowanego pawilonu.

        W roku 1933 rozpoczęto budowę dużej przychodni Ubezpieczalni Społecznej przy ul. Armii Krajowej ( ówcześnie ul. Kwiatkowskiego). Działały ośrodki medyczne przy przystaniach rybackich, inicjatorką ich utworzenia była dr. Jadwiga Titz – Kosko.

         Wszystkie te działania nie mogły zaspokoić potrzeb rozwijającego się miasta. Wobec tego Siostry Szarytki podjęły decyzję o budowie nowego, dużego budynku szpitalnego,z frontem od ul. Wójta Radtkego (ówcześnie ul. Mościckich).

         Nowy budynek zaczęto wyposażać i uruchamiać w lipcu 1938r. Uroczyste otwarcie i poświęcenie szpitala nastąpiło podczas Kongresu Eucharystycznego na przełomie czerwca i lipca 1939r. Tuż przed wojną szpital dysponował 300 łóżkami podzielonymi na 9 oddziałów. Pracowało w nim 25 lekarzy i 40 Sióstr. Stanowiły one jedyny personel – od przełożonej pielęgniarek po kucharki.

          Z chwilą wybuchu wojny Szpital Wincentego a Paulo został szpitalem wojskowym. Trafiali do niego ranni i kontuzjowani żołnierze, jak też cywilne ofiary bombardowań i ostrzału artyleryjskiego. Po zajęciu Gdyni Niemcy przekazali szpital Marynarce Wojennej. 20.11.1939r. Siostry Szarytki zostały usunięte ze szpitala i Gdyni. O jego funkcjonowaniu w czasie okupacji niewiele wiadomo.

          W kwietniu 1945r. Szpital  Św. Wincentego został przejęty przez Zarząd Miasta, który zmienił nazwę na Szpital Powszechny, a następnie na Szpital Miejski. 24 kwietnia przyjechały do Gdyni pierwsze Siostry. Siostrę Berek mianowano przełożoną pielęgniarek.

          25 sierpnia 1948r. Miejska Rada Narodowa wystąpiła z wnioskiem o wywłaszczenie na rzecz miasta nieruchomości stanowiącej własność Sióstr Szarytek. Pod koniec 1949r. Siostra Berek została zwolniona ze stanowiska przełożonej pielęgniarek. Przez wiele lat Siostry prowadziły walkę o uregulowanie statusu nieruchomości. Od roku 1951 szpital nosił nazwę   „ im. J. Brudzińskiego „ .17 kwietnia 1959r. Minister Zdrowia stwierdził ostatecznie przejście szpitala na własność państwa bez odszkodowania. W latach 1961-62 – w ramach laicyzacji – zwolniono większość Sióstr. Tylko kilku z nich pozwolono dotrwać do bliskiej emerytury.

          W 1975r. dobudowano tzw. narożnik  - ośmiopiętrowy budynek łączący szpital w jedną całość.

           Rok 1993 przyniósł ugodę zawartą pomiędzy Siostrami i Wojewodą Gdańskim, przywracającą Siostrom ich własność. Jednocześnie Zgromadzenie oddało nieruchomość w bezpłatne użytkowanie miastu na okres 20 lat. W roku 1995 podpisany został aneks do ugody przedłużający okres bezpłatnego użytkowania do 2023r.

          Od roku 2004 -  w związku z reformą zdrowia i przejęciem finansowania szpitala przez miasto -  rozpoczął się proces modernizacji szpitala.

Wydarzenia

<<  Kwietnia 2017  >>
 Pn  Wt  Śr  Cz  Pt  So  N 
       1  2
  3  4  5  6  7  8  9
10111213141516
17181920212223
24252627282930
Reklama
Reklama