Parafie

Parafie

Wieś Gdynia nie miała własnego kościoła. Przez wieki pozostawała w obrębie parafii św. Michała Archanioła w Oksywiu. Dopiero pojawienie się Sióstr Szarytek i wybudowanie przez nie kaplicy przy klasztorze zapoczątkowało praktyki religijne w Gdyni. Rozwój ruchu letniskowego i trudności z dotarciem do oksywskiego kościoła były powodem utworzenia w 1920 r. Towarzystwa Budowy Kaplicy w Gdyni. Wskutek sprzeciwu oksywskiego proboszcza i braku wiary kurii biskupiej w możliwość utrzymania przez wiernych kaplicy długo nie było zgody na jej budowę.

     Dopiero decyzja o budowie portu w Gdyni skłoniła kurię do wyrażenia zgody na budowę. 22.09.1922r. poświęcono kamień węgielny pod budowę kaplicy na działce podarowanej przez Elżbietę Skwiercz. W 1923r. TBK w Gdyni przekształciło się w Komitet Budowy Kościoła, w maju 1924r. poświęcono nowowybudowany kościół pod wezwaniem Najświętszej Marii Panny Królowej Polski. Całkowite zakończenie budowy nastąpiło w 1927r.

     Szybki rozwój miasta spowodował konieczność dostosowania struktury parafialnej do nowych potrzeb. Nowy kościół nie był w stanie zaspokoić potrzeb rozrastającego się Śródmieścia. W

1929 r.  oddano do użytku prowizoryczny, filialny kościół przy ul. 3 Maja. Kościół ten spłonął w ostatnich dniach okupacji niemieckiej.

     Od początku rozbudowy Gdyni planowano powstanie Dzielnicy Reprezentacyjnej, której głównym akcentem miała być Bazylika Morska. Początkowo planowano postawienie jej na szczycie Kamiennej Góry. W 1934r. powstało Towarzystwo Budowy Bazyliki Morskiej. Wmurowano kamień węgielny i rozpisano – drugi już – konkurs na kształt architektoniczny bazyliki. Wygrał go projekt arch. Bogdana Pniewskiego. W 1937r. zdecydowano ostatecznie, że Bazylika Morska powinna stanąć u stóp Kamiennej Góry, w niewielkiej odległości od morza. Wybuch wojny przekreślił plany realizacji kościoła.

     W 1930r. powstała w Gdyni kaplica ewangelicko-luterańskiego Kościoła Szwecji, przeznaczona do prowadzenia służby duszpasterskiej. Było to związane z coraz liczniejszą reprezentacją szwedzkich marynarzy, przemysłowców i urzędników przebywających w Gdyni.

     Kaplica początkowo funkcjonowała prowizorycznie na terenach portowych, potem przeniesiono ją do jednej z kamienic przy Placu Kaszubskim. W 1934r. Urząd Morski przekazał nieodpłatnie działkę przy ul. Jana z Kolna 25, na której rozpoczęto budowę Domu Marynarza Szwedzkiego. Obok konsulatu i hotelu urządzono tam obszerną kaplicę, poświęconą w czerwcu 1936r. Od lipca 1937r. odbywały się tam również nabożeństwa polskiej parafii ewangelicko-augsburskiej. Kaplica działała w czasie okupacji, odbywały się tu także nabożeństwa prawosławne i mennonickie. W1970r. Budynek został poddany generalnemu remontowi, a w 1987 wpisany do rejestru zabytków.

     Od początku lat trzydziestych Gdynia dynamicznie zwiększała liczbę mieszkańców. Wśród nich zwiększała się także żydowska mniejszość narodowa. Żydzi tworzyli swoje instytucje religijne od podstaw. W 1933r. powołali Komisję ( Komitet ) dla Spełniania Zadań Gminy Wyznaniowej Żydowskiej Okręgu Kartuskiego. W 1937r.  - w wyniku wyborów – siedzibę Gminy przeniesiono z Wejherowa do Gdyni. Pierwszy dom modlitwy w Gdyni zorganizowano w 1933r. na pierwszym piętrze kamienicy przy ul. Kilińskiego 10. W1935r. przebudowano wnętrza i powiększono przestrzeń . W tym kształcie dotrwał do wybuchu wojny. Na parterze budynku działała restauracja  „ Picadilly „ , z której dochody przeznaczano na utrzymanie całości. W pierwszej połowie lat trzydziestych nabożeństwa odbywały się także w innych miejscach: przy ul. Abrahama 20 i ul. Władysława IV 10.

     Po zakończeniu wojny sytuacja była podobna do tej z początku budowy miasta. W ogromnym Śródmieściu był tylko jeden, niewielki kościół. W 1948r. ukończono budowę prowizorycznego kościoła z pięcioletnim pozwoleniem użytkowania, postawionego w miejscu dawnego kościoła filialnego. 1.01.1949r. erygowano w nim nową parafię pod wezwaniem Najświętszego Serca Pana Jezusa. Proboszczem został ksiądz Hilary Jastak. Nowy proboszcz rozpoczął w 1952r. budowę plebanii. Dopiero zmiana sytuacji politycznej po 1956r. umożliwiła budowę nowego kościoła. W 1961r. świątynia była w stanie surowym. 31.10.1966r. – po zakończeniu zasadniczych prac – nastąpiła konsekracja. W latach 1975 -1981 dobudowano przy kościele najwyższą w Gdyni dzwonnicę.

     Pierwszy Redemptorysta - o. Józef Krok – pojawił się w Gdyni w 1957r. z zadaniem zorganizowania duszpasterstwa ludzi morza. Początkowo udało się wybudować kaplicę. Dopiero po tragicznym Grudniu 1970r. ruszyła sprawa budowy kościoła pod wezwaniem Matki Boskiej Nieustającej Pomocy i św. Piotra Rybaka. W 1973r. wmurowano kamień węgielny, w tymże roku ukończono i poświęcono dolny kościół. W 1977r. konsekrowano górny kościół, w 1984r. ukończono budowę klasztoru. Ostateczne wyposażenie kompleksu kościelnego nastąpiło w początku lat dziewięćdziesiątych.

     W parafii NMP Królowej Polski – najstarszej świątyni Śródmieścia – starania o budowę nowego kościoła trwały  kilkadziesiąt lat. Dopiero po 1980r. udało się uzyskać zgodę. Budowę rozpoczęto w grudniu 1982r. Kościół konsekrowano 4.05.1986r.

      Niewątpliwie najważniejszym wydarzeniem religijnym na terenie dzielnicy była wizyta papieża Jana Pawła II i odprawiona przez niego msza. 11.06.1987r. około pół miliona ludzi zgromadziło się przy ołtarzu postawionym na Skwerze Kościuszki.

      Najstarszym symbolem religijnym w Śródmieściu jest Krzyż Rybacki im. Tadeusza Wendy stojący przy ul. Waszyngtona. Został postawiony przez rybaków w 1922r.( możliwe, że w miejsce innego, stojącego wcześniej). Przesunięty w czasie budowy Portu Tymczasowego został zniszczony przez Niemców w 1939r. Obecny krzyż zrekonstruowano w 1945r.

Wydarzenia

<<  Maja 2017  >>
 Pn  Wt  Śr  Cz  Pt  So  N 
  1  2  3  4  5  6  7
  8  91011121314
15161718192021
22232425262728
293031    
Reklama
Reklama